Ανασκαφές για τον τάφο της γυναίκας του Μεγ. Αλεξάνδρου στην Αμφίπολη

Σχολιάστε



Ο Αλέξανδρος, η Ρωξάνη και η οικογένεια του Δαρείου σε έργο του Giovanni Antonio Bazzi Sodoma

Τον Σεπτέμβριο αναμένεται να ξεκινήσουν οι ανασκαφές στον λόφο «Καστά» στην Αμφίπολη για την αναζήτηση του τάφου της γυναίκας του Μεγάλου Αλεξάνδρου Ρωξάνης και του 13χρονου γιου του, Αλέξανδρου του Δ.

Οι ανασκαφές θα γίνουν υπό την εποπτεία της ΚΗ΄ Εφορείας Αρχαιοτήτων Σερρών, ενώ για πρώτη φορά θα συμμετέχει και το τμήμα Τοπογραφίας του ΤΕΙ Σερρών και του καθηγητή Κωνσταντίνου Παπαθεοδώρου που με ειδική συσκευή θα σαρώσει ηλεκτρονικά τμήματα του ανασκαφικού χώρου, ώστε να βοηθήσει το έργο των αρχαιολόγων.

Σύμφωνα με την προϊσταμένη της ΚΗ΄ Εφορείας Αρχαιοτήτων Σερρών, αρχαιολόγου Κατερίνας Περιστέρη, πρόκειται για έναν λόφο στον οποίο τις πρώτες έρευνες για τους τάφους είχε ξεκινήσει επί των ημερών του ο αρχαιολόγος που ερεύνησε την Αμφίπολη, από το 1956 μέχρι το θάνατό του, το Μάιο του 1985, Δημήτρης Λαζαρίδης.

Στις ανασκαφές θα συνδράμει οικονομικά και η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Σερρών, μετά από ομόφωνη απόφαση του νομαρχιακού Συμβουλίου.

Μαζί με τις ανασκαφές στο λόφο «Καστά», θα ξεκινήσουν και αυτές για την αποκάλυψη του αρχαίου θεάτρου της Αμφίπολης, στις οποίες δίνουν άμεση προτεραιότητα όχι μόνο το υπουργείο Πολιτισμού και το «Διάζωμα» που υποστηρίζει την ανάδειξή του, αλλά και η νομαρχία Σερρών.

Η ΚΗ΄ Εφορεία Αρχαιοτήτων Σερρών, ελπίζει μέχρι την μεγάλη έκθεση στο Λούβρο του Παρισιού που θα γίνει σε έναν χρόνο από σήμερα και η οποία θα είναι αφιερωμένη στις αρχαιότητες της Μακεδονίας, οι Σέρρες και η Αμφίπολη, να δώσουν το «παρών» με μία σημαντική αρχαιολογική και ιστορική ανακάλυψη με διεθνή θετικό αντίκτυπο για τη χώρα μας.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Advertisements

Μια ελληνίδα βασίλισσα στον Περσικό Κόλπο

Σχολιάστε

Αγγελική Κοτταρίδη: Ανασκαφές στη Φαϊλάκα των Μακεδόνων

«Πριν από το 2007 ο Περσικός Κόλπος ήταν για μένα ο δύσκολος περίπλους του Νέαρχου, ο Σεβάχ ο Θαλασσινός, πετρέλαια, ένας πόλεμος σε τηλεοπτική αναμετάδοση… γεωπολιτικές ισορροπίες στην κόψη του ξυραφιού… Ώσπου ξαφνικά μπήκε στη ζωή μου η Φαϊλάκα, ένα μικρό νησί του Κουβέιτ. Ανάμεσα στο Ιράν, στο Ιράκ και στη Σαουδική Αραβία, μπροστά στις εκβολές του Τίγρη και του Ευφράτη αυτό το νησάκι ελέγχει τη θαλασσινή πύλη της Μεσοποταμίας, τον δρόμο που τώρα οδηγεί στη Βασόρα και στη Βαγδάτη, και άλλοτε έφτανε στη Βαβυλώνα. Είναι ένα ιδανικό παρατηρητήριο, που κρύβει ακόμη στην άμμο του τον απόηχο των γεγονότων που σημάδεψαν αυτή τη μήτρα του πολιτισμού ανάμεσα στους αιώνες.

Το ταξίδι ξεκινάει από τη μαρίνα του Κουβέιτ, που είναι γεμάτη με πολυτελή γιοτ. Το δικό μας ταχύπλοο πλησιάζει στο νησί κλυδωνιζόμενο άγρια- τα ισχυρά ρεύματα και οι δυνατοί άνεμοι είναι πολύ συχνό φαινόμενο στον Κόλπο- και τότε αντικρίζουμε ανάμεσα από τα κύματα να αναδύεται μια χαμηλή ασπρουδερή γραμμή στεριάς. Ένα σχεδόν επίπεδο νησί το υψηλότερο σημείο του οποίου δεν ξεπερνά τα οκτώ μέτρα.

Πίσω από το λιμανάκι μάς περιμένει η πρώτη έκπληξη: το Αλ Ζορ, μια πόλη-φάντασμα. Στη δεκαετία του 1980 ήταν εδώ ένας τόπος διακοπών, πλούσια σπίτια και επαύλεις, ευρύχωροι δρόμοι, τζαμιά και ένα μικρό μουσείο με σήμα κατατεθέν το ιωνικό κιονόκρανο… Το 1991 όμως πέρασε από τη Φαϊλάκα ο πόλεμος του Κόλπου… Τα κτίρια στέκονται ακόμη, αλλά είναι άδεια και γαζωμένα από τα πολυβόλα, η άμμος γέμισε βλήματα, χρειάστηκαν θωρακισμένα να καθαρίσουν τις νάρκες. Δύο- τρία τανκς που σκουριάζουν στον ήλιο είναι το μνημείο του πολέμου.

Η κυβέρνηση αποζημίωσε τους κατοίκους, το νησάκι σχεδόν εγκαταλείφθηκε. Τα μεγαλεπήβολα σχέδια τουριστικής ανάπτυξης μετατέθηκαν σε πιο ευοίωνους καιρούς και το μοναδικό ξενοδοχείο- μικρά σπιτάκια σε παραδοσιακό ύφος- ανοίγει μόνο για το «week end». Από τον Οκτώβριο ως τον Απρίλιο μόνιμοι κάτοικοι του νησιού είναι τα μέλη των αρχαιολογικών αποστολών και οι εργάτες, κυρίως Αιγύπτιοι, που δουλεύουν στις ανασκαφές και στην επιδιόρθωση των τζαμιών.

Στην εποχή του Χαλκού (τη 2η χιλιετία π.Χ.) στον Κόλπο άκμαζε το βασίλειο του Ντιλμούν, που για τους Βαβυλωνίους ήταν η μαγική χώρα πέρα από το νερό, από όπου έρχονταν πολύτιμα ξύλα και μπαχαρικά, μαργαριτάρια και αρώματα. Στο Τελ Σάιντ, δίπλα στη θάλασσα, κάτω από το παλιό αρχοντικό, όπου στις αρχές του 20ού αιώνα έρχονταν να παραθερίσουν οι γυναίκες του σεΐχη, βρέθηκαν τα θεμέλια ενός ναού Ντιλμούν και λίγο πιο πέρα, όχι μακριά από το οχυρό μας, ένα αρχαίο παλάτι.

Το παλάτι και ο ναός δεν υπήρχαν το 325 π.Χ. όταν ο Νέαρχος, ο ναύαρχος του Μεγαλέξανδρου, επιστρέφοντας από την Ινδία είδε εδώ πυκνό δάσος με κάθε λογής δέντρα, ελάφια και αγριοκάτσικα που οι κυνηγοί δεν επιτρεπόταν να τα αγγίξουν παρά μόνο για τις θυσίες της θεάς τους. Το νησάκι Αγκαρούν όπως ονομαζόταν τότε η Φαϊλάκα, ήταν τότε ένας παράδεισος της Μεγάλης θεάς που οι Έλληνες είπαν Άρτεμη και οι Βαβυλώνιοι Ιστάρ. Η γυμνή Ιστάρ, θεά του έρωτα και του θανάτου, μας «φανερώθηκε» κατά την ανασκαφή δύο φορές μέσα από τα πήλινα ειδώλια, που οι κάτοικοι του οχυρού φυλούσαν στα σπίτια τους για να έχουν την ευλογία της.

Η παράδοση της καμήλας

Τώρα, όπου και να γυρίσω το βλέμμα μου, πέρα από τον οικισμό-φάντασμα απλώνεται παντού η έρημος. Δεν λείπουν μάλιστα και οι καμήλες, ένα ολόκληρο κοπάδι, ιδιοκτησία του εμίρη, που απολαμβάνουν τις ημέρες τους τεμπελιάζοντας. Ζωντανό μνημείο της αραβικής παράδοσης. Δίπλα στο οχυρό της Ελληνιστικής εποχής μερικά δεντράκια, κατάλοιπα μιας προσπάθειας αναβίωσης του αρχαίου παραδείσου, αγωνίζονται κόντρα στην άμμο, την αρμύρα, στον άνεμο, στον ανελέητο ήλιο. Και όταν έρχεται το χαμσίνι, η αμμοθύελλα από την έρημο της Αραβίας, ο τόπος σκοτεινιάζει. Τα πράγματα χάνουν το περίγραμμά τους, η άμμος είναι παντού, δυσκολεύεσαι να ανασάνεις και καταλαβαίνεις την ευλογία του ρούχου που σκεπάζει κεφάλι και σώμα… Και όμως η Φαϊλάκα είναι ο μόνος τόπος στο Κουβέιτ που έχει γλυκό νερό. Μάλιστα ως το 1960 που ήρθε το πετρέλαιο και άλλαξαν όλα, ήταν το μποστάνι του φτωχού, τότε, εμιράτου.

Στους κίονες του Ελληνιστικού ναού οι περσικές βάσεις παντρεύονται με τα ιωνικά κιονόκρανα, ανακαλώντας τους γάμους των Μακεδόνων με τις Περσίδες στα Σούσα, και όταν την ώρα της Εζάν (της μουσουλμανικής προσευχής) ο αιγύπτιος εργάτης, που δουλεύει μαζί μας, γονατίζει για να προσευχηθεί στις πλάκες του αρχαίου ναού, όλα τα σύνορα μοιάζει να καταλύονται…

Το οχυρό των Μακεδόνων

Ο Σέλευκος, ο πιο Μακεδόνας και συγχρόνως ο πιο κοσμοπολίτης από όλους τους διαδόχους, συμμαθητής και συμπολεμιστής του Αλέξανδρου, είναι αυτός που έχτισε με μέτρα μακεδονικά το ιερό οχυρό της Ικάρου, το οποίο επί αιώνες λειτούργησε ως «χαιρετισμός» στα καράβια που έρχονταν από την ανατολή. Σε αυτό το οχυρό, που οικοδομήθηκε με λόγο τη «χρυσή τομή», αποτυπώθηκαν η φύση και ο χαρακτήρας της εξουσίας του νέου ηγεμόνα, το μανιφέστο της πεφωτισμένης Αρχής που ονειρεύεται την ειρηνική συνύπαρξη των λαών.

Χαραγμένη στην πέτρα η επιστολή του Ανάξαρχου, ενός αξιωματούχου του βασιλείου των Σελευκιδών, προς στους οικιστές της Ικάρου, μιλάει με απροσδόκητη αμεσότητα για τη ζωή των Ελλήνων στο νησί: Κοινή εστία, κοινοτική πρόνοια, αγώνες γυμνικοί, κήποι και χωράφια, εμπόριο πέρα από τη θάλασσα… Στα χρόνια του Χριστού το οχυρό μας παύει να υπάρχει. Στη θέση του υψώνεται ένας πύργος. Στο Αλ Κουζούρ, στο κέντρο του νησιού, οι Νεστοριανοί (χριστιανική αίρεση του 4ου-5ου αιώνα μ.Χ.) χτίζουν μοναστήρι και ολόγυρά του ένα ανθηρό χωριό με πολλά σπίτια. Οι μουσουλμάνοι όμως προτιμούν τη θάλασσα. Ιδρύουν δύο μικρά οχυρά, το Αλ Καρανίγια στα ανατολικά και το Αλ Ζορ στα δυτικά, γύρω τους ψαροχώρια, ενώ στην ενδοχώρα απλώνεται τεράστιο το νεκροταφείο. Στα βόρεια το όνομα Αλ Χιντρ, όπως αποκαλείται ένας μουσουλμάνος άγιος, κάτι σαν τον δικό μας Αη Γιώργη, σμίγει τις παραδόσεις αφού για άλλους είναι η επιβίωση του αρχαίου θεού της γονιμότητας και για τους μυστικούς ο πρώτος Σούφι…

Ηλιοβασίλεμα. Στα σκαλιά του βωμού αφουγκράζομαι τη θάλασσα, σκέφτομαι τον Σεβάχ… Δίπλα μου χαραγμένα στην πέτρα γράμματα ελληνικά, ξέμειναν και αυτά όπως και το όνομα Φαϊλάκα (παραφθορά του Φυλακή, Φυλακαί), φυλάκιο της μνήμης «όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει».

Μια ελληνίδα βασίλισσα στον Περσικό Κόλπο

Στο τέλος του 2ου αιώνα π.Χ.,όταν η αυτοκρατορία των Σελευκιδών καταρρέει, το βασιλικό ιερό της Ικάρου είναι ήδη ένας μικρός οχυρωμένος οικισμός. Έτσι κι εμείς μετράμε στο χώμα στρώματα καταστροφής και τη φωτιά που έκαψε και ξανάκαψε τα πλινθόκτιστα σπίτια. Ήταν εισβολή εχθρών, πειρατική επιδρομή, η πίσσα που άναψε στα πιθάρια ή μήπως μια απρόσεχτη μαγείρισσα και ξαφνικά λαμπάδιασαν όλα; Άγνωστο. Τις τελευταίες ημέρες της ανασκαφής, όμως, τρελαινόμαστε κυριολεκτικά. Παντού ξεπροβάλλουν καμένα πανέρια! Και ανάμεσα στα πεσμένα πλιθιά και στα σπασμένα πιθάρια, το απολύτως απροσδόκητο: «Βαλσαμωμένα» ψάρια με τα λέπια τους!

Τον καιρό που καταστράφηκε αυτό το σπίτι (στα τέλη του 2ου ή αρχές του 1ου αιώνα π.Χ.) η Φαϊλάκα ανήκε στο κράτος των Χαρακηνών με πρωτεύουσα την Αλεξάνδρεια ή Αντιόχεια Χάραξ, μια περίφημη πόλη που δεν έχει εντοπισθεί ακόμη. Ο πέρσης βασιλιάς της είχε το όνομα Υσπαοσύνης, ενώ γυναίκα του- και μετά τον θάνατό του, ηγεμόνας πλάι στον ανήλικο γιο της ήταν η Θαλασσία, μια ελληνίδα βασίλισσα στον Περσικό Κόλπο!

Ζει ο Μέγας Αλέξανδρος;

Ο Αλέξανδρος δεν πάτησε ποτέ στο νησί, του έδωσε όμως ο ίδιος το όνομα που έγινε γνωστό στην ελληνιστική οικουμένη: Ίκαρος, τόπος ιερός της ταυροβόλου Αρτέμιδος και του Απόλλωνα…Το πρόσωπο του νεαρού κοσμοκράτορα αναδύθηκε από την άμμο αστράφτοντας στο ασήμι των νομισμάτων. Ήρθε με τους πρώτους έλληνες οικιστές στο παλιό ιερό του Τελ Χαζνέχ και στοίχειωσε το νησί, όπως και όλο τον κόσμο. Κάθε φορά λοιπόν που ένας Κουβεϊτιανός με ρωτάει με επιμονή «τελικά έφτασε εδώ ο Μεγαλέξανδρος;» ελπίζοντας σε καταφατική απάντηση, νιώθω την αμηχανία του καπετάνιου μπροστά στη γοργόνα…Όχι, ο ίδιος δεν πρόλαβε.

Έφτασαν όμως τα όνειρά του…

Πηγή: Το Βήμα, Μ. Θερμού, 29/8/10, αρχαιολογία

Σχετικό θέμα: ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΝΑΒΑΣΙΣ: Ευρήματα ελληνικού πολιτισμού στη νήσο Φαϊλάκα .

Καλημέρα…Τουρκία, καλό FIBA 2010 Word Championship

Σχολιάστε



Αντίθετα στην παραπληροφόρηση ότι το μπάσκετ δημιουργήθηκε από τον δόκτωρα Τζέιμς Νάισμιθ του πανεπιστημίου Σπρίνγφιλντ στην Μασαχουσέτη-Η.Π.Α. το 1891, καλό είναι να μη ξεχνάει κανείς ότι η Ιστορία γράφεται από κατακτητές και εξουσιαστές ενώ η καλή Ιστορία με αποδείξεις και ευρήματα, τα οποία ξεσκεπάζουν την την αλήθεια μέσα από τις φωτογραφίες αρχαίων ευρημάτων.

Καλημέρα…Τουρκία, μπάσκετ έπαιζαν οι αρχαίοι Έλληνες, το παιχνίδι το έλεγαν απόρραξη. Στην απόρραξη έπρεπε να χτυπήσει κανείς τη μπάλα δυνατά στο χώμα και ύστερα να δεχτεί το πήδημα της μπάλας στο χέρι του και να ξαναχτυπήσει. Μετριόταν ο αριθμός των βημάτων-όπως και σήμερα στό μπάσκετ – και τελικά έπρεπε να μπει σε δοχείο.

Χωρίς μεγάλη φαντασία θα μπορούσε να πει κανείς ότι ήταν το μπάσκετ της αρχαιότητος-και μάλιστα ότι το έπαιζαν και γυναίκες χωρίς…μαντήλα, είναι κάτι βέβαια που τεκμηριώνει τις Αλήθειες και ψευτιές για την ΕΛΛΗΝΙΔΑ των αρχαίων χρόνων.

Νίκος Σάμιος

Tο πρώτο αρχαιολογικό …σπίτι του Βig Brother

Σχολιάστε



Chasing Mummies

Egyptian Idol έχει ήδη χαρακτηριστεί το Chasing Mummies, το νέο εγχείρημα του γνωστού αρχαιολόγου Zahi Hawass, καθώς πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ τύπου «ριάλιτι» με θέμα την καθημερινή του ζωή! Το Chasing Mummies, που προβάλλεται από το αμερικανικό δίκτυο History Channel, ακολουθεί τον γραμματέα του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου της Αιγύπτου και γνωστή μιντιακή περσόνα στην καθημερινή του ζωή όπου εναλλάσσονται επιτηρήσεις ανασκαφών, συναντήσεις με διεθνείς προσωπικότητες και δημόσιες εμφανίσεις του με αφορμή εκδηλώσεις – συνήθως τιμητικές προς τον ίδιο. Στη δραστηριότητά του αυτή τον ακολουθούν τρεις φοιτητές αρχαιολογίας για τους οποίους ο Zahi παρουσιάζεται ως ο απόλυτος μέντορας. Η παρουσία τους δίνει την αφορμή για παρουσίαση και ερμηνεία αρχαιολογικών θησαυρών στην κάμερα αλλά και εκδήλωση προσφιλών στο κοινό παρεξηγήσεων, όπου ο γνωστός αρχαιολόγος επιδίδεται σε φωνές και καυστικά σχόλια ενώ οι μαθητευόμενοί του αντιδρούν με δάκρυα και δέος!

Φυσικά, το μόνο που δεν αποτυπώνεται στην εκπομπή είναι η πραγματικότητα. Τα επεισόδια που διαδραματίζονται είναι σκηνοθετημένα ενώ η εμφάνιση των φοιτητών προδίδει την επιλογή τους μέσω casting. Εύλογα η εκπομπή έχει προκαλέσει την αντίδραση των αρχαιολογικών κύκλων που καυτηριάζουν τη σύνθεση της εκπομπής ως πρότασης για ανανέωση του χώρου του αρχαιολογικού ντοκιμαντέρ. Σίγουρα το Chasing Mummies αποτελεί παγκόσμια πρώτη για την προβολή της αρχαιολογίας στο ευρύ κοινό. Ελπίζουμε όμως να μην χρειαστεί – προς χάριν της διάσωσης της αρχαιολογίας σε μια δύσκολη περίοδο για τις ανθρωπιστικές σπουδές – να μετατραπούν οι μελλοντικές ανασκαφές στο σπίτι του Βig Brother.

Πηγή: Archaeology.org, 26/08/10, αρχαιολογία

Ο "άγνωστος" Ιωάννης Γείθιος και η σχέση του με την Ελλάδα

2 Σχόλια



Πολλοί σίγουρα γνωρίζουν ότι ο Ιωάννης Γείθιος γνωστός ως Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκέτε ήταν φιλόσοφος και συγγραφέας («Φάουστ»). Λιγότεροι είναι σίγουρα εκείνοι που γνωρίζουν ότι ήταν μεγάλος φιλέλληνας* καθώς το πονεμένο από την μεσαιωνική σκοτεινιά πνεύμα του καταπραΰνθηκε από την αρχαία ελληνική διαύγεια και έφτασε σε μια γαλήνια ανωτερότητα που κατά καιρούς εξόργιζε τους Γερμανούς. Έγραψε (και) τα έργα: «Γανυμήδης», «Προμηθεύς» που είναι ύμνοι ενός κοσμικού πανθεϊσμού και αποτελούν κορυφαία έργα του γερμανικού λυρισμού, όπως επίσης την τραγωδία «Ιφιγένεια εν Ταύροις» όπου εξυμνείται η ανθρωπιά που θριαμβεύει κατά της παράνοιας και βαρβαρότητας.

Ο Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκέτε γεννήθηκε στις 28 Αυγούστου 1749.

*»Από όλους τους λαούς της γης οι Έλληνες ονειρεύτηκαν το όνειρο της

ζωής ομορφότερα».

Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκέτε.



Νίκος Σάμιος

Βρέθηκαν ασύλητοι Μινωικοί τάφοι!

Σχολιάστε



ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Βρέθηκαν ασύλητοι Μινωικοί τάφοι

Ως ένα από τα σημαντικότερα αρχαιολογικά ευρήματα των τελευταίων χρόνων χαρακτηρίζόνται οι ασύλητοι Μινωικοί τάφοι που βρέθηκαν στη διάρκεια διερευνητικών εσκαφών για την ανέγερση μίας οικοδομής στη Λεωφόρο Κνωσού στο ύψος της Β ΔΟΥ. Η αποκάλυψη θεωρείται εξαιρετικά σημαντική καθώς πρόκειται για ένα σύμπλεγμα θολωτών τάφων που δεν έχουν συληθεί και αυτό είναι που κάνει την αποκάλυψη των τάφων αυτών ιδιαίτερα σημαντική,

Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του CRETALIVE πρόκειται για θολωτούς Μινωικούς τάφους με εξαιρετικά σημαντικά ευρήματα μέσα σε αυτούς. Είναι η πρώτη φορά έπειτα από πολλά χρόνια που έρχονται στο φως ασύλητοι Μινωικοί τάφοι και όπως είναι φυσικό τα ευρήματα είναι ιδιαίτερα σημαντικά. Σύμφωνα με πληροφορίες έχουν βρεθεί σημαντικός αριθμός χρυσών αντικειμένων, περιδέραιων, κτερίσματα και διάφορα άλλα χρυσά αντικείμενα καθώς και πλήθος ανέπαφων αγγείων και άλλων πύλινων αντικειμένων.

Διαβάστε ολόκληρη την ιστορία….

Ένας Αφγανός…φορέας και ταγός του ελληνικού πολιτισμού!

Σχολιάστε



Ομάρ Σουλτάν (αριστερά)

Οι δράσεις του Μεγαλέξανδρου ήταν τα αγαπημένα του παραμύθια. Όλες οι αναφορές στην κλασική αρχαιότητα κέντριζαν το ενδιαφέρον του και ταξίδευαν τη σκέψη του. Από μικρός έγινε ταγός της ελληνικού πολιτισμού και βάλθηκε να μελετήσει τη μακρά πορεία του στον χρόνο. Η δύσκολη ελληνική γλώσσα ήταν απλώς ένας σκόπελος, που έπρεπε γρήγορα να ξεπεραστεί. Βλέπεις, δεν ήταν καν Έλληνας…

Ο Αφγανός υφυπουργός Πολιτισμού, Ομάρ Σουλτάν, σπούδασε αρχαιολόγος στη Θεσσαλονίκη, συμμετείχε, ως μαθητής του Ανδρόνικου*, στις ανασκαφές στην Βεργίνα, και εκείνοι, που τον γνωρίζουν καλά, τον χαρακτηρίζουν πιο Έλληνα κι από τους Έλληνες, αφού αυτό το…δέντρο είχε μακριές ρίζες. Ο …σπόρος έπεσε στην πατρίδα του και τα κλαδιά απλώθηκαν γρήγορα ίσαμε την Ελλάδα. Γεννήθηκε στην Καμπούλ το 1949, όπου έζησε τα παιδικά του χρόνια, πήγε σχολείο και μυήθηκε στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό.

«Ξεδιπλώνοντας» την πορεία του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο κ. Σουλτάν εντυπωσιάζει αρχικά με τα άπταιστα ελληνικά του.

«Από πολύ μικρός, αυτό που θυμάμαι να με συνεπαίρνει είναι η αρχαία ελληνική ιστορία. Οι ιστορίες για τον Μέγα Αλέξανδρο και όλες οι αναφορές στην κλασική αρχαιότητα, μου προκαλούσαν, πάντοτε, τεράστιο ενδιαφέρον. Μελετούσα οτιδήποτε είχε να κάνει με τον ελληνικό πολιτισμό. Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη όταν το 1969, σε ηλικία 19 χρονών, κέρδισα μία υποτροφία για να σπουδάσω Αρχαιολογία, στη Φιλοσοφική σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, στη Θεσσαλονίκη»,

θυμάται.

Έφτασε στη μακεδονική πόλη άγνωστος μεταξύ αγνώστων, χωρίς να γνωρίζει λέξη ελληνικά. Ωστόσο, πέφτοντας με τα… μούτρα τις σπουδές του πολύ σύντομα έμαθε τη γλώσσα, εντάχθηκε στην πανεπιστημιακή κοινότητα, έκανε φίλους και έζησε την παραδοσιακή ελληνική φοιτητική ζωή.

«Αγαπώ την Ελλάδα και στη Θεσσαλονίκη έζησα τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου»,

λέει και αναπολεί: «

Δε θα ξεχάσω ποτέ αυτή την περίοδο. Ήμουν ένας νέος από μια μακρινή χώρα, αλλά οι συμφοιτητές μου με αγκάλιασαν από την πρώτη στιγμή. Δεν μπορώ να ξεχάσω τις παρέες, τα μαγευτικά μέρη που επισκέφθηκα, το καλό φαγητό και τη διασκέδαση, αλλά κυρίως το πανεπιστήμιο, τις σπουδές, τους καθηγητές μου και τις μοναδικές εμπειρίες στις ανασκαφές της Βεργίνας, ως φοιτητής του καθηγητή Ανδρόνικου».

Η φωνή του αλλάζει, βαραίνει, μιλάει με δέος, με βαθιά ευγνωμοσύνη για τον Μανόλη Ανδρόνικο και για την μαθητεία κοντά του, γεγονός που, ως απεδείχθη, καθόρισε τη μετέπειτα πορεία του.

«Εγώ τον έβλεπα σαν ήρωα και αυτός μου φερόταν σαν πατέρας. Με χάιδευε με τα λόγια του, με βοήθησε πολύ στις σπουδές μου. Το ότι συμμετείχα κοντά του στις ανασκαφές στη Βεργίνα, ήταν κάτι που ούτε μπορούσα να φανταστώ, όταν έφυγα από το Αφγανιστάν. Δε θα ξεχάσω πότε τη σιγουριά του όταν μας έλεγε ότι εκεί που θα σκάβαμε, θα βρίσκαμε αρχαίους τάφους. Κάποιοι δεν τον πίστευαν. Όταν όμως έφερε στο φως αυτό που είχε προαναγγείλει, η χαρά και ο ενθουσιασμός του ήταν απερίγραπτος. Ήταν ένας σπουδαίος καθηγητής και ακόμα πιο σπουδαίος άνθρωπος. Του χρωστάω πολλά»,

λέει με συγκίνηση ο κ. Σουλτάν. Με ανάλογο σεβασμό μιλά και για τους άλλους καθηγητές του και για τον Δημήτρη Παντερμαλή.

Το 1975, ο νεαρός Αφγανός ολοκληρώνει τις σπουδές του και αναχωρεί για την πατρίδα του. Εκεί εργάζεται ως ανώτερος σύμβουλος της κυβέρνησης για σχεδόν δύο χρόνια. Το 1978 επιστρέφει για λίγους μήνες στην Ελλάδα και ξαναφεύγει. Τον επόμενο χρόνο, μετά το σοβιετικό πραξικόπημα στην Καμπούλ, αναχωρεί για τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου εργάζεται και διδάσκει Αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας έως το 2002. Εκείνη τη χρονιά και ενώ έχει κηρυχθεί ο «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» από τη Δύση, μετά το τρομοκρατικό κτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου, τον καλεί η αφγανική κυβέρνηση να αναλάβει χρέη υφυπουργού Πολιτισμού. Αν και η χώρα του βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση για περισσότερα από 23 χρόνια και έχοντας επίγνωση των κινδύνων, ο κ. Σουλτάν δεν αρνείται να αναλάβει το δύσκολο υφυπουργείο.

«Κύριο μέλημά μου ήταν και είναι η διάσωση και η προώθηση του αφγανικού πολιτισμού»

, λέει και συνεχίζει:

«Όταν επέστρεψα από τις ΗΠΑ στο Αφγανιστάν, το αρχαιολογικό μουσείο στην Καμπούλ ήταν κατεστραμμένο. Πολλά σημαντικά μνημεία μας ήταν κατεστραμμένα από τους Ταλιμπάν και τους διαρκείς πολέμους. Ο τόπος καθημαγμένος, ο κόσμος ταλαιπωρημένος και οι νέοι έπρεπε να αποκτήσουν επαφή με τον πολιτισμό τους, τον οποίο ξεχνούσαν, ή δε μάθαιναν καν, εξαιτίας τις εμπόλεμης κατάστασης. Είχα πολύ δουλειά να κάνω».

Η κουβέντα έρχεται πάλι μοιραία στον τόπο των σπουδών.

«Η Ελλάδα μας βοήθησε πολύ στην ανοικοδόμηση των μνημείων μας. Ήρθα σε επαφή με τον τότε υπουργό Πολιτισμού, Ευάγγελο Βενιζέλο, και κατόπιν συνεννοήσεων η Ελλάδα εξασφάλισε 750.000 δολάρια, μέσω της Ουνέσκο, για την ανοικοδόμηση του μουσείου. Αυτό ήταν ένα πολύ σημαντικό έργο. Σήμερα επισκέπτονται το μουσείο περίπου 500 Αφγανοί μαθητές και φοιτητές την ημέρα και είμαστε πολύ περήφανοι γι αυτό»,

λέει.

Αφγανοί σπουδαστές φοιτούν στα ελληνικά πανεπιστήμια με υποτροφίες της ελληνικής κυβέρνησης. Τη 17η Αυγούστου υπεγράφη στην Καμπούλ, από τον Έλληνα πρέσβη, Πέτρο Μαυροειδή, και τον Αφγανό υφυπουργό Άμυνας, Μοχάμεντ Φαουζί, συμφωνία που αφορά τη φοίτηση τεσσάρων Αφγανών μαθητών σε Ανώτατα Στρατιωτικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της Ελλάδας. «

Έχουμε μια πολύ καλή συνεργασία με την ελληνική κυβέρνηση και αυτή η συνεργασία μπορεί να επεκταθεί»,

σημειώνει ο κ. Σουλτάν και απευθύνει πρόσκληση προς όλους, να επισκεφθούν τον τόπο του και να γνωρίσουν τον πολιτισμό του.

Μιλώντας για το όραμά του και για το πώς φαντάζεται τη χώρα του στο άμεσο μέλλον, σημειώνει με ρεαλισμό:

«Προσπαθώ με κάθε τρόπο να δώσω την ευκαιρία στους νέους Αφγανούς, να γνωρίσουν τον πολιτισμό τους, ο οποίος είναι πολύ σημαντικός και παράλληλα να δείξω προς τα έξω, ότι το Αφγανιστάν δεν είναι φανατισμός, γυναίκες με μπούργκα και εξτρεμιστές, που κάνουν επιθέσεις αυτοκτονίας. Έχουμε έναν σπουδαίο αρχαίο πολιτισμό. Έχουμε 30 χρόνια πόλεμο και υποφέραμε πολύ. Δεν πιστεύω στον πόλεμο. Εγώ πιστεύω στον πολιτισμό της ειρήνης. Θέλω να δω ένα ειρηνικό Αφγανιστάν και πιστεύω ότι ο πολιτισμός είναι ένας τρόπος για να έρθει η ειρήνη». Ένας Αφγανός, αλλά …φορέας και ταγός του ελληνικού πνεύματος, υφυπουργός Πολιτισμού δεν θα μπορούσε παρά να είναι ενημερωμένος και για την πολιτικο-οικονομική κατάσταση της χώρας της καρδιάς του. Ο Ομάρ Σουλτάν στέλνει το δικό του μήνυμα αισιοδοξίας στην Ελλάδα: «Ο ελληνικός λαός, όπως και ο αφγανικός, είναι λαοί δυνατοί και περήφανοι Και οι δύο έχουν περάσει πολλά. Αν κοιτάξουμε την ιστορία, θα δούμε ότι πάντα βρίσκουμε τη δύναμη να ξεπερνάμε όλα τα εμπόδια και τις δυσκολίες, που παρουσιάζονται. Είμαι βέβαιος ότι αυτή η κρίση θα ξεπεραστεί σύντομα και θα αποτελέσει άλλο ένα κομμάτι της ιστορίας της χώρας σας. Οι Έλληνες είναι, ιστορικά, ο καλύτερος λαός της υφηλίου και θα τα καταφέρουν».

Κείμενο: Παλιαλέξης Ηλίας

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

*«Γεια σου Μακεδόνα από το Αφγανιστάν»

…τον αποκαλούσε ο Ανδρόνικος.

Σχετικό θέμα: Έλληνες και απόγονοι στρατιωτών του Μ. Αλεξάνδρου δηλώνουν οι ντόπιοι στο Νουριστάν

Older Entries